ΔΕΘ: Εκατό χρόνια θεσμός, μία βδομάδα φιέστα
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης συμπλήρωσε εφέτος τα 100 χρόνια. Ξεκίνησε από την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου και η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε και πολλούς ανάλογους θεσμούς στην πατρίδα μας.
Έναν αιώνα μετά, αυτό που έχει απομείνει είναι ένα φεστιβάλ εντυπώσεων. Η ΔΕΘ έχει γίνει το φόντο ενός πολιτικού σκηνικού με αντικείμενο τις οικονομικές εξαγγελίες που, τις περισσότερες φορές, λίγη σχέση έχουν με τη βελτίωση της παραγωγικής οικονομίας. Και αυτό δεν είναι νομοτελειακό. Είναι αποτέλεσμα επιλογών και συνεπώς μπορεί να αλλάξει.
Ας δούμε πρώτα τι ακριβώς είναι σήμερα η έκθεση. Δεν είναι η καλύτερη έκθεση που διοργανώνει η Helexpo. Οι κλαδικές είναι πιο σημαντικές με ουσιαστική διεθνή παρουσία. Δεν είναι διεθνής. Υπάρχει κάθε χρόνο μια τιμώμενη χώρα, αισθάνομαι μόνο και μόνο για να δικαιολογείται το “Δ”. Δεν είναι καν έκθεση με την εμπορική έννοια του όρου. Κρατικοί φορείς, υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες μαζεύονται εκεί για να στηρίξουν τη συνέχιση ενός θεσμού που υπάρχει μόνο για να δίνει το βήμα στους πολιτικούς αρχηγούς.
Εξίσου προβληματική είναι και η πολιτική πλευρά. Η παρουσία του εκάστοτε πρωθυπουργού που εγκαινιάζει την έκθεση και απευθύνει ομιλία στους παραγωγικούς φορείς για την οικονομική πολιτική της επόμενης χρονιάς, είναι απολύτως δικαιολογημένη. Δικαιολογημένη είναι και η παρουσία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που στη λογική της κοινοβουλευτικής εναλλαγής είναι εκ των πραγμάτων ο εναλλακτικός πρωθυπουργός. Από εκεί και πέρα όμως, η παρέλαση κάθε λογής πολιτικού αρχηγού, με ή χωρίς λαϊκή ψήφο, στήνει ένα πληθωριστικό σκηνικό που δεν έχει λογική. Όταν μιλούν όλοι, δεν ακούγεται κανείς.
Χαρακτηριστική ήταν η φετινή κίνηση του κ. Τσίπρα να προσπεράσει τη σειρά και να μιλήσει πριν τον πρωθυπουργό. Το ζήτημα δεν είναι η δυνατότητα να μιλήσει. Είναι ότι η σειρά των ομιλιών σε ένα θεσμό δεν είναι θέμα ευελιξίας του καθενός. Όταν παρακάμπτεις την ιεραρχία, τότε αυτή παύει να σημαίνει κάτι και αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός του εκφυλισμού.
Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και η δημόσια συζήτηση που προηγείται της έκθεσης σχετικά με το “καλάθι της ΔΕΘ”. Παγιώνει στη συνείδηση του κόσμου την οικονομική πολιτική ως παζάρι, όπου το ερώτημα δεν είναι τι περισσότερο μπορεί να παράξει η χώρα, αλλά τι θα μοιραστεί και αυτή η συζήτηση συμβάλει στην απαξίωση της ΔΕΘ αλλά και της πολιτικής.
Η χώρα χρειάζεται έναν θεσμό με οικονομικο-πολιτικό ύφος και δεν είναι καθόλου κακό αυτό να υπάρχει στη Θεσσαλονίκη. Χρειάζεται όμως κανόνες. Σαφές πρωτόκολλο ομιλιών, με κριτήριο τη θεσμική ιδιότητα και όχι την επικοινωνιακή διάθεση του καθενός. Να είναι διακριτό χρονικά και θεματικά το εμπορικό σκέλος από το πολιτικό, ώστε η έκθεση να μη ζει στη σκιά των εξαγγελιών του πρωθυπουργού. Και κυρίως, να υπάρχει ουσιαστικός ρόλος για τους παραγωγικούς φορείς. Να ρωτούν και να τοποθετούνται, αντί να λειτουργούν ως ακροατήριο. Έτσι μόνο καταλαβαίνουν και οι πολίτες και δίνουν τη δέουσα σημασία. Κάπως έτσι μπορούμε να γινόμαστε καλύτεροι.
https://www.liberal.gr/politiki/deth-ekato-hronia-thesmos-mia-bdomada-fiesta
